De terugkeer van Mugje

Bij het lezen van de titel gaan de gedachten misschien uit naar een beschouwing over een opmerkelijk natuurverschijnsel. Een beschouwing zoals de Baardmannetjes die wekelijks op de nationale tv over al dan niet unieke vogels houden, en die men vaak in indrukwekkende documentaires op Discovery tegen komt.

De terugkeer van mugje lijkt echter niet echt een realistische titel, want mugjes zijn immers nooit weggeweest en iedere jaar worden ze weer vervloekt als ze bij een naderende regen- en/of onweersbui velen onder ons bijna lek prikken en vervolgens de periode aanbreekt, maar dat terzijde dat de omzet van meppende attributen in alle kleuren, soorten en maten en soms zelfs op batterijen naar een recordhoogte stijgt.

Deze column gaat echter niet over een opmerkelijk natuurverschijnsel, maar wel over een terugkeer. Bijna twee jaar lang kon je op de website van zijn club lezen, dat hij tot de verzorgende staf behoorde. Maar nu de zomer praktisch voorbij is, is hij terug tussen de lijnen, die hij lange tijd alleen bij blessures en met toestemming van de scheidsrechter mocht overschrijden. Terug in de basis van de hoofdmacht van zijn club, die hij noodgedwongen twee jaar lang alleen met waterzak en spons mocht dienen. Want mugje had een ernstige knieblessure, al moet men niet vragen om die plek aan te wijzen, want ik, en velen met mij, zullen niet exact weten, waar anatomisch gezien de knie van een mugje precies zit.

Wat ik wel precies weet, is, dat mugje in de periode van voor de waterzak en spons jarenlang heen en weer zoemde tussen het eerste en tweede elftal van zijn club, maar volgens ingewijden die zondag aanwezig waren bij langs de lijn deel twee oftewel de tweede helft, nooit echt stak. Daarin kwam afgelopen zondag verandering. Toegetreden tot de elitetroepen van zijn club – en volgens insiders was dat gelet op zijn spel zeker verdiend – zag ik hem afgelopen zondag over het veld zoemen, maar nooit steken. Het beeld dat de insiders vooraf met betrekking tot zijn spel schetsten, herkende ik niet meteen, maar dat gold die middag voor meerdere acteurs. Ik verwachtte dan ook ieder moment, dat de trainer met een wissel als symbolische vliegenmepper een einde zou maken aan het rondzoemen van mugje. Die verwachting werd echter de grond in gemept, toen in de tweede helft bleek, dat hij, die nooit stak, opeens toch kon steken en de naar later bleek, enige treffer van zijn club binnen prikte.

Volgens de participanten aan langs de lijn deel twee was dat een absolute zeldzaamheid, want de inmiddels grijs getinte watchers van de club wisten met een aan zekerheid grenzende waarschijnlijkheid te melden, dat het de eerste steek in zijn hele lange carrière was. En hoewel de vergelijking met ene Dafne Schippers wellicht wat te ver gaat, was ik en met mij dus de clubwatchers die zondag op sportpark Het Schuttersveld getuige van een historische gebeurtenis. Wat niemand voor mogelijk had gehouden, gebeurde echt. Het mugje dat nooit stak, bleek toch te kunnen steken en daarmee kreeg de terugkeer van mugje een extra dimensie.

N.B.:
Iedere overeenkomst met Raymond Adelsma berust niet op puur toeval.